Jessica

Jessica: Liefde of angst?

12 april, 2017

 

De vorige keer kwam Jessica erachter dat zij opnieuw zwanger is van Willem. Hoe zal Willem op dit nieuws reageren?

Een beetje angstig besluit ik Willem te bellen…
“Ja euh… ik sta hier met een zwangerschapstest, ennuh ja, ik ben dus zwanger”.
“Dat meen je niet! Hoelang weetje dit al?”
“Ja net pas!”
Willem is niet boos en we maken direct een afspraak bij de verloskundige. Daar krijgen we te horen dat ik al 2,5 maand zwanger ben, terwijl ik gewoon ongesteld was geweest! We krijgen een echo en zien al een compleet mensje.

Uiteindelijk zijn we er allebei wel heel blij mee.
“Dan zitten onze kinderen qua leeftijd ook bij elkaar!”
We moeten natuurlijk weer een babykamer en de andere spulletjes regelen, hartstikke leuk!
Mijn hondje Lady, is ook zwanger. We hebben dan ook beide last van hetzelfde kwaaltje, veel plassen! Lady laat haar plasje dan ook wel eens lopen, maar dat vind ik niet erg daar kan ze niets aan doen. Maar liefst zeven puppies krioelen in dat kleine lijfje!
Wanneer we ’s avonds laat thuis komen van een feestje zie ik een plasje liggen van Lady. Logisch denk ik, we zijn ook lang weg geweest. Willem is straalbezopen en al niet heel vrolijk omdat we uit de kroeg zijn gezet, Willem had gevochten. Als hij het plasje ziet knapt er iets is zijn hoofd…
Hij pakt Lady op, smijt haar in het plasje en slaat haar helemaal verrot. Lady gilt en krijst en ik begin in paniek te huilen en te schreeuwen dat hij op moet houden!
Maar hij houdt niet op en ik ben niet sterk genoeg om iets te doen. Machteloos sluit ik me op in de auto waar ik Lady nog steeds hoor gillen. Ik ben kapot van verdriet en geef mezelf de schuld van alles. Als ik er niet was geweest was Lady nu niet bij Willem, het is mijn hond, dus mijn schuld.

Ik vertel tegen niemand meer over de mishandelingen omdat ik me schaam. Ik was naïef en vond dat iedereen ongelijk had. Nu weet ik niet meer of het de liefde of de angst is die zorgt dat ik blijf. Iedereen blijft zeggen dat ik weg moet gaan, maar ik ben geestelijk stuk en ik ben doodsbang.

Lady is bang, heel bang maar lijkt verder in orde. De volgende dag maak ik een afspraak bij de dierenarts voor een echo. Ik vertel er geen reden bij “Ik wil gewoon een echo”.
Alle puppies leven nog en lijken wonder boven wonder prima in orde.

“Jessica, ik heb wat voor je …”.
Als ik uit het raam kijk staat er een onwijs mooie audi voor de deur.
“Voor jou…”
Ik ga gelijk een stuk rijden en voel me heel even geweldig, ik heb een eigen auto! Vol trots rij ik mijn nieuwe auto de oprit van mijn schoonouders op. Dan zie ik de zwarte audi van mijn schoonvader staan, met hetzelfde kenteken!
Willem, die ondertussen ook bij zijn ouders zit komt direct naar buiten gerend.
“Naar huis jij! NU!”
Willem rijdt ondertussen achter me aan. Als we thuis zijn begint hij tegen me te schreeuwen.
“Je kan niet zomaar met die auto in de buurt van mijn vaders auto komen, jullie hebben hetzelfde kenteken!”
“Hetzelfde kenteken wat bedoel je?”
“Ja jouw auto is gejat, dus we hebben er een dubbel kenteken op gedaan”
“Mijn auto gejat?”
Ik word zo boos! Krijg ik eens een keer iets moois, is het gejat!

Ik ben hoogzwanger, dus het lijkt me beter even weg te lopen. Dan kunnen we allebei afkoelen. Als ik bijna de straat uit ben loop ik een pad op waar weinig tot geen huizen langs de weg staan. Achter me hoor ik ineens een auto met piepende banden. ‘Wat een idioot!’ denk ik nog…

Dan voel ik opeens een harde klap…

deel 1 | deel 2 | deel 3 | deel 4 | deel 5 |  deel 6 | deel 7 | deel 8 | deel 9 | deel 10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *