Aan het woord | Jessica

Jessica: Het einde

10 mei, 2017

 

De vorige keer heb je kunnen lezen hoe Jessica moest toekijken terwijl Marcella kopje onder ging. In dit laatste deel van Jessica’s waargebeurde verhaal, kun je lezen hoe alles afloopt…

Ik raak helemaal in paniek, en zie Marcella in paniek onder water! Ik weet niet wat ik moet doen en ben zo bang! Ik bijt hem in zijn arm, hard! Het doet hem pijn en hij laat los. Ik spring het zwembad in en red Marcella! Ze is al bijna buiten bewustzijn!

“Kom op, Marcella wakker worden” zeg ik terwijl ik haar op haar wang tik.
Dan voel ik ineens een enorme klap achter op mijn hoofd. Willem heeft me geslagen met een schop! Ik ben half buiten bewust zijn maar hoor in de verte wat er gebeurt. Ik probeer zo snel ik kan weer bij zinnen te komen, voor hij weer naar Marcella gaat!
Ik pak Marcella en Wesley en neem ze mee naar binnen. Ik moet hier weg! Toen hij mij sloeg probeerde ik het nog goed te praten, nu ging het om mijn kinderen!
Willem komt achter ons aan en blijft gemeen.
Dan staat Miranda, een vriendin, ineens op de stoep. Ze komt op bezoek. Het lijkt Willem weinig uit te maken want hij begint Marcella en mij opnieuw te slaan. Miranda neemt het voor ons op en als ik op het punt sta weg te gaan komt Willem met een pistool tevoorschijn.
“Als je probeert weg te lopen schiet ik je kapot. Daarna pak ik de kleintjes en dan ga ik zelf.”
Miranda is vrij sterk en gaat met hem in gevecht. Als ze hem uiteindelijk onder controle heeft lijkt hij te bedaren. Wanneer Willem weer rustig is moet Miranda naar huis.
Ik ben nog steeds klaar om te vertrekken maar als ik de deur uit wil lopen bedreigd hij me opnieuw. Hij richt het pistool tegen mijn hoofd, daarna tegen die van Marcella en dan weer tegen die van mij.
“Ik schiet je dood!”
Ik ben zo vermoeid,  mijn tranen zijn op van al het strijden en ook m’n lichaam is helemaal op.
“Weet je Willem, schiet me maar dood. Een leven met jou is geen leven.”
Blijkbaar maakt dit indruk op hem. Hij pakt het pistool, rent naar buiten en schiet het daar leeg. Dan begint hij te huilen en beseft dat hij ons echt kwijt is.

In paniek belt hij Demi. Ik kan niet horen wat er wordt gezegd omdat hij de tuin in loopt, maar zie dat hij in zijn auto stapt en weg rijdt. Niet veel later gaat mijn telefoon… Het is Demi.
“Jessica luister, je moet nu direct je kids pakken en weggaan”.
“Waarheen? Ik kan nergens heen!”
Demi lijkt in paniek…
“Jessica, hij gaat jullie vermoorden, eerst jullie en daarna zichzelf! Je moet daar nu weg!”
Maar ik kan niet weg. Ik ken geen mensen in de buurt die ik kan vertrouwen en ik heb geen enkel vervoer.
“Ik bel Willem nu terug dat hij me moet komt halen ok” zegt Demi.

Als Willem terug komt zie ik dat Demi erbij is. Het is een grote sombere toestand in huis. Willem huilt en bied zijn excuses aan. Demi neemt Marcella mee de tuin in zodat Willem en in kunnen ‘praten’. Maar als Willem doorheeft dat praten niet meer helpt pakt hij een knuppel! Ik vlucht de wc in en doe de deur op slot. Demi ziet het en grijpt in. Nadat Demi een uur op Willem heeft ingepraat is het voor mij eindelijk veilig om de wc weer uit te komen.
“Ik leg me erbij neer ok, je wil weg.” zegt Willem.
“Kan je me dan naar mijn ouders brengen?”
“Ja, dat wil ik wel doen.”
Tijdens de lange rit naar mijn ouders smeekt hij me regelmatig of ik het niet toch nog een kans wil geven. Maar ik kan het niet, niet nog een keer…

Als we bij mijn ouders aankomen stappen we uit. Willem rijdt direct weg en het is alsof ik bevrijd ben. Ik ben er nog dagen kapot van geweest. Dit keer niet omdat ik mijn ‘grote liefde’ kwijt was, maar om alles wat er was gebeurd…

We waren eindelijk vrij!

deel 1 | deel 2 | deel 3 | deel 4 | deel 5 |  deel 6 | deel 7 | deel 8 | deel 9 | deel 10

Vanwege de privacy van Jessica en haar kinderen zijn de namen aangepast. Jessica, haar kinderen en ook hondje Lady zijn veilig en staan na alles weer positief in het leven. 

  1. Pingback: Het begin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *