Persoonlijk

En toen werd het stil…

30 augustus, 2017

Ik heb lang getwijfeld of ik een blog zou schrijven over de afgelopen periode. Een periode waarin mailtjes onbeantwoord bleven en het stil viel op mijn blog en social media. Voor de mensen die nog wachten op antwoord en voor iedereen die mij heeft gevraagd waar ik was, heb ik uiteindelijk besloten dit blog te schrijven.

Ruim zes jaar geleden kreeg ik een verschrikkelijk telefoontje.
“Papa heeft kanker, keelkanker.”
Voor mij klonk dit alsof er werd verteld “Papa gaat dood.”
Mijn vader was helemaal niet bang om dood te gaan.
“Je denkt toch niet dat ik me zomaar gewonnen geef? Ik versla die kanker gewoon.” Ik weet niet of hij er echt zo over dacht maar hij wist mij te overtuigen, natuurlijk ging hij niet dood! Hij kreeg gelijk en versloeg kanker! Maar het bleef niet weg, er werd huidkanker gevonden en opnieuw wist mijn vader zeker dat hij zou winnen. “Heb ik de vorige keer toch ook gedaan?” Hij won opnieuw!
Daarna kreeg hij een plekje op zijn borst, dit bleek merkelcel kanker. Het plekje werd weggehaald, maar de kanker had zich al uitgezaaid naar de lymfeklieren. Dit werd allemaal verwijderd en voor de derde keer versloeg hij de ziekte! Mijn sterke papa, hoe had ik kunnen denken dat hij het niet zou overleven? Mijn vader kon alles!

Een paar maanden geleden werd er weer iets verdachts gevonden, dit keer in de lymfeklieren aan de andere kant. De merkelcel kanker was terug en niet veel later werd er ook een plekje op zijn long ondekt. De behandeling was niet meteen duidelijk. “Het is een zeldzame vorm.”
De kanker verspreidde zich snel, te snel… Deze keer zou hij verliezen. Mijn vader wilde dit niet geloven, de artsen konden zeggen wat ze wilde…”Dan ben ik die uitzondering!”
Afgelopen maand begon hij zich zieker te voelen en een scan bevestigde dat.
“Het is erger dan ik had gevreesd.” vertelde de arts.
En toen werd het stil…

 

Op 10 augustus heb ik afscheid moeten nemen van mijn vader, hij is 60 jaar geworden.

 

 

  1. Ten eerste. Gecondoleerd en heel veel sterkte. Mijn broer had ook een zeldzame vorm van kanker en zei ook dat hij de uitzondering zou zijn. Helaas ook niet gelukt. Heel herkenbaar.

  2. Gezien ik recentelijk mijn oom in 7 dagen-ziektestrijd (agressieve longkanker) heb verloren, kan ik me je gevoel goed begrijpen. Heel veel sterkte. Van wat ik lees was je vader een sterke man, die niet van opgeven wist. Je mag trots zijn dat je hem hebt gekend en dat het jouw vader was. Denk aan alles wat hij gepresteerd heeft; en weet: er was een zeer zeldzaam iets nodig om hem er onder te krijgen. Hij ging niet zomaar; er was grof geschut voor nodig. Hij was een echte kanjer.

  3. Wauw meid hoe begrijpelijk dat je even alle tijd voor jezelf nam. Mijn bader heeft sinds een jaar ook kanker en het is een rollercoaster waar je in terecht komt.
    Wat een krachtige man was je vader en zo jong nog. Heel veel sterkte met het verlies en super dat je deze blog schreef.

  4. Mijn grootste angst is dat ik mijn vader ooit zal moeten missen. Hier. Nu. Ik wens je daarom heel veel sterkte bij dit verlies en ik hoop dat herinneringen, vriendschap en liefde de leegte enigszins mogen vullen. Koester alles wat mooi is en maak hem trots, al zou hij maar ergens over je waken. Sterkte voor jou en je dierbaren!

  5. Vreselijk..Wat is het toch ook een rotziekte. Ik ben vorige week mijn schoonvader verloren. Heel plotseling, tijdens een hartstilstand. Hij was aan het klussen in hun nieuwe huis en nu moet mijn schoonmoeder er alleen verder. Verschrikkelijk als iets zo plotseling gebeurt, je hebt nooit afscheid van elkaar kunnen nemen. En hij heeft nooit iets af kunnen maken of zeggen wat hij nog had gewild. Maar aan de andere kant heeft hij geen pijn gehad en er niets van gemerkt. Hoe je het ook went of keert, plotseling of tijdens een lijdensweg. Het overkomt je altijd en het leven gaat door. Ook al wil je dat het even stilstaat. Gecondoleerd met dit enorme verlies en ik wens je alle kracht toe.

    1. Wij hebben inderdaad meer kans gehad afscheid te nemen, maar hoe cliché het ook klinkt…Het komt toch echt altijd nog wel onverwacht. Ik wens jou en je schoonfamilie ook heel veel sterkte… Vreselijk voor je schoonmoeder! Dank je wel voor je reactie… x

  6. Och meid, ik krijg er kippenvel van. Wat verschrikkelijk!!!! Oh wat verschrikkelijk voor je. Ik wens je de kracht toe om het verlies van je vader te verwerken. Ook heel veel sterkte voor Fedor en Emma. Gecondoleerd.

  7. Lieve Daisy, heel veel sterkte! Voor mijn papa loop ik zondag de Tilburg Ten Miles voor KWF. Ik zal ook aan jouw papa denken, die je veel te jong hebt moeten verliezen… Liefs!

  8. Wat een strijdlustige vader! Gecondoleerd en heel veel sterkte. Ik hoop dat je net zo sterk bent als je vader om hier moedig door heen te komen en het bloggen weer op te pakken.

  9. Wat een verdrietig nieuws is dit. Via deze weg wil ik je heel veel sterkte wensen, voor nu en de tijd die komen gaat. Ik weet helaas uit ervaring dat het niet altijd een makkelijke weg is, maar hij zal er altijd bij zijn! Liefs en een hele dikke knuffel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *